وقتی داشتم با اشاره هام به " زیبایی" ، می گریستم - یقینن داشت شلاق ِ گیسوان ِ آب در چشمانم می نِشَست ؛ یقینن من سکوت کرده بودم که اینگونه شکل گرفتم ، وَ میل به برکت ِ کلمه داشتم . یقینن سد ِّ معنا کنار رفت که من زهر ِ تمام ریختم وَ حرکت از پیشانی به ظهور را نوشتم تا عریان ِ مایل به داشته های ِ زود نباشم . پس وحشت ِ دیدن عین خواستن ِ کُجاست ، عین خواستن ِ پهنای ِ نسیم وَ ریختن از هزاران سال ِ کاغذ ها به جامه های ِ تَن به تَن است ، جامه های ِ تَن به تَن ِ آفتاب و جامه های ِ تَن به تَن ِ همه ی اَنگُشت ها . همین که تو می خواهی رَوا باشی بر گوشواره ای که ذَرّه ذَرّه آغاز کردی و مقبره ی ِ صُبح ساختی اش ، همین که حالا وقتی گوشواره و جاودانگی ِ حریم ِ لَب هایش سوگند ِ لذّت ِ جُغرافیای ِتوست یعنی اینکه تو می خواهی اَسرار ِ سفید ِ تنهایی ِ مزار باشی ، یعنی اینکه تو می خواهی عادت ِ اشک ِ سال های ِ قدیم نباشی ، می خواهی حاجت ِ پوشیده از چشم باشی و ذهن ِزبان ِحرکت از عصر به ورق های ِ غُربت ِ تمام و وحشت ِ مُدام ِ کشف ، که این خود لحظه ی ِ هنگام ِ عجیب ِ آینه هاست وَ آواز ِ طبیعت ِ دوردست در پیشگاه ِ خواب ِ نزدیک به متن ِ پرندگان .
|
